اندیشه پویا

 یک عادتی بین ایران ها وجود دارد،آنهم خرید شب عید نوروز است.اما همین عادت یا به عبارتی سنت با تلاقی بین مدرنیته و تجدد کم کم رو به زوال است،به طوری که عید نوروز هم می توان با لباس معمولی و نه نو و تر و تمیز در میهمانی ها شرکت کرد که البته به زعم خودم خیلی خوشایند نیست.

از همین رو شب عید برای خرید یک جفت کفش تهران رو زیر و رو کردم ولی کفشی نیافتم.از پاساژ آرین و تندیس بگیر تا فردوسی و کوچه برلن.یا کفش درست و درمانی پیدا نمی شد،یا اگر هم پیدا می شد با قیمتی غیر واقعی ارائه می شد.

قیمت کفش ها جالب بود.کفش مارک دار درست و حسابی Giovani gentil از 200 هزار تومان بود تا 800 هزار تومان.

پاساژ ونک،گالری لباس"تانگو" کفش های مارک BLG و D&G  از 800 هزار تومان تا 5 میلیون تومان موجود بود.وضعیت بد بازار و رکود تورمی موجود،بیشترین فشار را به قشر متوسط رو به پائین جامعه آورده است.دهک های پائینی که توان خرید کفش 400 یا 500 هزار تومانی ندارند.از طرفی فروشنده های همین فروشگاه های بزرگ و عمده وارد کننده لباس های مارک دار هم می نالند که وضعیت بازار اسفبار است ومدیر عامل فلان کارخانه بزرگ تولید ماکارانی در کشور که هر سال سفارش سه دست کت و شلوار برای شب عید می داد امسال فقط سفارش یک دست کت و شلوار داده است.

اینها همه علائم و نشانه های تبعیض و تضاد طبقاتی در جامعه امروز ایرانی است.در نهایت یک جفت کفش "سناتوری" از فرودسی خریدم.قیمت خیلی گزافی نداشت اما پائینم نبود.

به نظر می رسد با توجه به وضعیت فعلی بازار و بحران شدید در واحدهای تولیدی و لجام گسیختگی بازار باید ماه های ابتدایی سال 88 شاهد بحرانی ترین روزهای بازار باشیم.