مادر بزرگ روزهای کودکی ام غنود و آرام گرفت.حاجیه خانم،همدم نوروزی،در میانه روز جمعه 24 مهر ماه پس از تحمل کمای سه روزه در بیمارستان فیروز آبادی شهر ری،جان به جان آفرین تسلیم گفت و به دیار باقی شتافت.بانو نوروزی که 75 سال در این دیار زیست بیشترین مدت عمر خود را به عبادت حضرت حق پرداخت و با تربیت فرزندانی چند،حاصل زندگی خود را با باقی گذاشتن نسلی جدید رقم زد.

مادر بزرگ معظم و معززم از خانواده ای مذهبی در اصفهان زاده شد و خود مادر بزرگی داشت که از پیشگامان مشروطه خواهی در اصفهان بود و سال ها چونان مردی با مزدوران به مبارزه پرداخت.مادر بزرگ نازنینم سال ها به تحصیل قرآن پرداخت و در حالی دنیای فانی را به قصد دیار باقی ترک گفت که بر کلام خدا مسلط بود و در فهم آن کوشا.اما حالا دیگر نیست.دیگر روز نخست عید مادر بزرگ نیست،دیگر از بوی قرمه سبزی روز نخست عید خبری نیست،دیگر لبخند مادر بزرگ را با طعم چای دم کرده اش نمی توان یافت.چون مادر مرد،از بس که جان ندارد. 

اما مرگ!چه لغت بیمناک و شورانگیزی است!از شنیدن آن احساسات جانگدازی به انسان دست می‌دهد.خنده را از لب می‌زداید.شادمانی را از دل می‌برد،تیرگی و افسردگی آورده هزار گونه اندیشه های پریشان را از جلو چشم می گذراند.

زندگانی از مرگ جدایی ناپذیر است.تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت.از ستاره آسمان تا کوچک ترین ذره روی زمین دیر یا زود می‌میرند.سنگ‌ها گیاه‌ها جانوران هر کدام پی در پی به دنیا آمده و به سرای نیستی رهسپار می‌شده و در گوشه فراموشی مشتی گرد و غبار می‌گردند.زمین لاابالیانه گردش خود را در سپهر بی‌پایان دنبال می‌کند طبیعت روی بازمانده آنها دوباره زندگانی را از سر می‌گیرد.خورشید پرتو افشانی می‌کند،نسیم می‌وزد،گلها هوا را خوشبو می‌گردانند،پرندگان نغمه سرایی می‌کنند،همه جنبندگان به جوش و خروش می‌آیند.

اگر مرگ نبود همه آرزویش را می‌کردند فریاد های ناامیدی به آسمان بلند می‌شد به طبیعت نفرین می‌فرستادند.اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.هنگامی که آزمایش سخت و دشوار زندگانی چراغ های فریبنده جوانی را خاموش کرده سرچشمه مهربانی خشک شده سردی تاریکی و زشتی گریبانگیر می‌گردد اوست که چاره می‌بخشد اوست که اندام خمیده سیمای پرچین تن رنجور را در خوابگاه آسایش می‌نهد.

ای مرگ! تو از غم و اندوه زندگانی کاسته آن را از دوش بر‌می‌داری.سیه روز تیره بخت سرگردان را سر و سامان  می‌دهی تو نوشداروی ماتمزدگی و ناامیدی می‌باشی،دیده سرشک بار را خشک می‌گردانی تو مانند مادر مهربانی هستی که بچه خود را پس از یک روز توفانی در آغوش کشیده نوازش می‌کند و می‌خواباند،تو زندگانی تلخ زندگانی درنده نیستی که آدمیان را به سوی گمراهی کشانیده در گرداب سهمناک پرتاب می‌کند تو هستی که به "دون پروری" "فرومایگی""خودپسندی""چشم‌‌تنگی"و "آز آدمیزاد" خندیده پرده به روی کارهای ناشایسته او می‌گسترانی.

کیست که شراب شرنگ آگین تو را نچشد؟انسان چهره تو را ترسناک کرده و از تو گریزان است،فرشته تابناک را اهریمن خشمناک پنداشته! چرا از تو بیم و هراس دارد؟چرا به تو نارو و بهتان می‌زند؟تو پرتو درخشانی اما تاریکیت می‌پندارند،تو سروش فرخنده شادمانی هستی اما در آستانه تو شیون می‌کشند تو فرستاده سوگواری نیستی تو درمان دل‌های پژمرده می‌باشی،تو دریچه امید به روی نا امیدان باز می‌کنی،تو از کاروان خسته و درمانده زندگانی میهمان نوازی کرده،آنها را از رنج راه و خستگی می‌رهانی،تو سزاوار ستایش هستی تو زندگانی جاویدان داری...

نمی توان استاد نبود و به استادی حیله کرد،نمی توان آگاه نبود و خود را به آگاهی زد. اما می توان سال ها خاک علم آموزی خورد و معتبر شد.او بیش از سه دهه تحصیل و آموزش و تالیف استاد شده است.دکتر مهدی تقوی،استاد صاحب کرسی اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی است.در بین صاحب نظران اقتصادی برتر است و نظراتش را بر اساس فهم طرف مقابل مطرح می کند.با دانشجویانش مهربان و صمیمی است و چونان پدر آنها را دوست دارد.این را هم از چهره مهربانش می توان استنتاج کرد هم از صدای آرام بخش اش.

استاد مهدی تقوی متولد نهم شهریور 1324 است.ليسانس بازرگاني را از مدرسه عالي بازرگاني در سال های 45-1342،ديپلم فوق‌ليسانس مديريت،پلي‌تكنيك كينگستون،انگلستان در سالهای48-1347،فوق‌ليسانس بازرگاني،دانشگاه بيرمينگام، انگلستان در میانه سال های 50-1348 و دكتري اقتصاد را از دانشگاه تهران در سال 1362 اخذ کرده است.

هر وقت که به یک موضوع انتزاعی در حوزه اقتصاد بر می خورم و آنرا درک نمی کنم به موبایل استاد تقوی زنگ می زنم و از وی راهنمایی می گیرم.استاد را برای گفت و گو های مطبوعاتی نیز خسته می کنم،گرچه"مهدی تقوی همیشه استاد" همواره با روی خوش و با طمانینه خاصی پاسخ تک تک سوال هایم را می دهد.وجود چنین گنجینه علمی ای برای کشور یک نعمت است،نعمتی که کمتر به چشم می آید و همواره از آن چشم پوشی می شود.برای همیشه استاد آرزوی صحت و طول دارم.

گفت و گو با استاد مهدی تقوی درباره شاگردش،شمس الدین حسینی،وزیر اقتصاد احمدی نژاد

دلم سخت برای دو چیز تنگیده است.یک:کارتون فوتبالیست ها.دو:بادبادک بازی.پایان دوران کودکی و آغاز دوران نوجوانی را به یاد می آورم که چقدر جنب و جوش و نشاط و شلوغی و شیطنت داشتم.در جایی بند نمی شدم.همان روزهایی که در منزل به کتابخانه شلوغ پر از کتاب های علوم سیاسی و فلسفه و عرفان و ادبیات و علوم اجتماعی برادرم خیره می شدم و به رسم فوزولی،تورقی در آنها می کردم و از همان زمان هم به موضوعاتی از این دست علاقه مند شدم.

روزهای غریب و پاک آن دوران را به یاد می آورم،که در آفتاب سوزان و داغ تابستان،بعد از دیدن کارتون فوتبالیست ها با شوق و ذوقی وصف ناپذیر و پر از انرژی،به کوچه های یکی از محلات شرق تهران می رفتم و چه فوتبال پر پر و پیمانی بر هم می زدیم.

یا آن روزهایی که "کانواهای مارک دار" مادر را به عاریه می بردم تا نردبان بادبادکی باشد که با سیریش و به طرز حرفه ای ساخته بودم و به آسمان می فرستادم تا "خال" شود و آنقدر خال و نقطه که روی برج مخابراتی گیر کند و نخ کاموا روزها حلقه اتصال پشت بام ما باشد با برج مخابراتی مرکز.و هر روز از مدرسه آنروزها،آن نخ و بادبادک را به همشاگردی ها نشان دهم و با افتخار بگویم که این "عمل شاقه" کار من است.

دلم برای شخصیت های "سوباسا"،"کاکرو" و "واکی بایاشی" "خال" شده است.و برای همه لحظه های تلخ و شیرین آن دوران.روزهایی که زمان بیشتر از امروز بود و روزها و شب ها طولانی تر.آن روزها در اوج جنب و جوش و امروزها در هبوط خلوت و جلوت.

قطاری که به مقصد خدا می رفت،لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست ٬کیست که با ما سفر کند ؟

کیست که رنج و عشق توامان بخواهد؟کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بیشمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند . از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود . در هر ایستگاه که قطار می ایستاد ٬ کسی کم می شد . قطار می گذشت و سبک می شد . زیرا سبکی قانون

راه خداست .قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ به ایستگاه بهشت رسید . پیامبر گفت :‌اینجا بهشت است . مسافران بهشتی پیاده شوند . اما اینجا ایستگاه آخرین نیست .

مسافرانی که پیاده شدند ٬ بهشتی شدند . اما اندکی ٬ باز هم ماندند ٬ قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند .آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : دورو بر شما ٬ راز من همین بود . آن که مرا می خواهد ٬ در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد .

و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید ٬ دیگر نه قطاری بود و نه مسافري.

 بعضی وقت ها بهتره که به دور از هر قیل و قالی سر به سودا بسپری و سرمای سوزناک و سخت تنهایی رو تحمل کنی.وقتی هات چاکلت رو همراه با گوش سپردن به "باغ بلور" ابی نوش کنی و "کافه پیانو" رو هم تورق کنی دیگه همه چیز تکمیله.واقعا که یکی از هزاران شاهکار خدای آوازه ایران همین باغ بلوره که از آلبوم نازی نازی کنه.آهنگ سازی این شاهکار هم به عهده حسن شماعی زاده بوده و تنظیم با ناصر خان چشم آذر.ترانه سرا هم منصور خان تهرانی که ترانه های زیادی برای ابی سروده.

من و تو مسافر شب رو به سوی شهر خورشید
خسته از این رهسپاری،زیر سایه های تردید

سبزیه مزرعه مونو،دست خشک باد سپردیم
توی شهر بی ترحم،از غم بی کسی مردیم

واسه بیگانگی ما هیچ نگاهی آشنا نیست
آدما رنگ و وارنگن اما هیچ کی شکل ما نیست

گر چه تو باغ بلوریم اما جنس شیشه نیستیم
با تنای کاغذیمون توی دست آب شکستیم

هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم

بر می گشتم اگه اینجا خودمو جا
نمی ذاشتم...

چیه سوغات من و تو وقت برگشتن از اینجا
بشکنیم سد شبو تا برسیم به صبح فردا

می تونیم با هم بخونیم دوباره شعر رهایی
پر فریاد شه گلومون جای بغض و بی صدایی

زنی در شهر بود، یک گناهکار؛ وقتی او فهمید که مسیح در خانه ی یک ریا کار است، یک کوزه مرمرین از مرهم به آنجا برد  و پشت پاهای مسیح ایستاد،در حال گریه، پاهای مسیح را با اشک های خود خیس کرد و آنها را با موهای خود خشک کرد،پاهای او را بوسید و بر آن ها روغن مالید وقتی ریاکار که با مسیح شرط بسته بود این صحنه را دید،با خودش گفت :"اگر این مرد واقعا پیامبر بود،متوجه معنی این رفتار و آنکه از طرف یک زن گناهکار است"می شد و مسیح به او پاسخ داد،شمعون، می خواهم چیزی به تو بگویم.یک قرض دهنده دو بدهکار داشت. یکی آن که یک صد شاهی به او مدیون بود و دیگری پنجاه وقتی آنها پول نداشتند که قرض او را پس دهند،او هر دو را بخشید. کدام یک او را بیشتر دوست خواهند داشت؟شمعون پاسخ داد: "من فرض می کنم آن کسی که بیشتر بدهکار بود". و مسیح به او گفت:" تو درست قضاوت کرده ای " مسیح به سمت زن برگشت و به شمعون گفت:این زن را می بینی؟ تو به من هیچ آبی ندادی تا پاهایم را بشویم، اما این زن پاهای مرا با اشک خود شست، و با موهایش خشک کرد.تو به من بوسه ای ندادی: اما او از زمانی که من آمده ام بوسیدن پاهای مرا متوقف نکرده است.

 تو بر سر من روغن نمالیدی اما او این کار را کردبه این دلیل به تو می گویم که گناهان او بخشیده شد به خاطر عشق زیادش. اما برای عشق کم، بخشایش کمتری است!

انديشيدن، خواندن، نوشتن، پرستيدن، ارادت ورزيدن، عصيان کردن، تنها بودن، رنج کشيدن، ايثار کردن، قرباني کردن، گريختن، صبر کردن، خيالات فرمودن (اصطلاح ناصرالدين شاه)، به استقبال آمدن (برخلاف به بدرقه رفتن)، درستي مطلق بودن و دروغ هاي شيرين يا سودمند گفتن (ملامتيه)، صلح کل بودن و جنگ زرگري کردن، همه را هيچ انگاشتن و همه را محترم داشتن، مهاجرت کردن، توي تاريکي اتاق در يک نيمه شب زمستان تنها سيگار پک زدن، نشستن و رقص ... 

کاش بدونی ماتم دنیام

تنهایي هم عالمي داره ها...به خصوص وقتي که همه دورت هستن اما باز تو تنهايي...چقدر جالبه که ما آدما از همه کساني که دور و برمون هستن چشم اميدمون فقط به چند نفر يا شايدم يه نفره... چند نفر که بودنشون واسه ما مثل داشتن همه دنياست و نبودنشون پايان زندگي و همه آرزوها...با اين وضع واقعا تنهايي چه معنایی داره؟؟ به چي میگن تنهايي و به کي ميگن تنها؟!

ما که هيچ کدوم تنها نيستيم و هميشه اطرافمون شلوغه اما هميشه تو دلمون تنهايم...

امسال قرار بود جشن تولدي متفاوت تر از سال هاي گذشته بگيرم،اما نشد.قرار براين بود كه تني چند از دوستان گرام را به رستوران تركمن ها در ارتفاعات پارك جمشيديه دعوت كنم تا در كنار هم ميلاد اينجانب جشن گرفته شود.اما دست بر قضا،امسال از روز 21 آبان به تبريز و اورميه رفتم و شب تولد از تبريز به سمت تهران حركت كردم.برخي از دوستان نيز كه از ماجراي تولد خبر دار شده بودند،در هواپيما من را غافلگير كردند و جشن تولد گرفتند!
تصورش جالبه كه فكر كني يك روز جشن تولدت را در هواپيما بگيرند.البته چون اين طياره چارتر بود،فضاي مساعدي هم براي حركت موزون ايجاد شده بود و دوستان به صورت حرفه اي ما را به فيض رساندند.
بعد ازرسيدن به تهران البته چند جشن تولد ديگر هم بر قرار شد كه از همه دوستان و آشنايان آن مرحوم،ممنون ومتشكرم.جبران مي كنيم.
يكسال ديگر به سن و سالم اضافه شد.نميدانم چقدر به عقلم اضافه شده است.اميدوارم مقدار متنابهي باشد.

نامه ای به خدا

یک روز کارمند پستی که به نامه هایی که آدرس نامعلوم دارند رسیدگی می کرد متوجه نامه ای شد که روی پاکت آن با خطی لرزان نوشته شده بود نامه ای به خدا !با خودش فکر کرد بهتر است نامه را باز کرده و بخواند.در نامه این طور نوشته شده بود :خدای عزیزم بیوه زنی ۸۳ ساله هستم که زندگی ام با حقوق نا چیز باز نشستگی می گذرد.دیروز یک نفر کیف مرا که صد دلار در آن بود دزدید.این تمام پولی بود که تا پایان ماه باید خرج می کردم.یکشنبه هفته دیگر عید است و من دو نفر از دوستانم را برای شام دعوت کرده ام. اما بدون آن پول چیزی نمی توانم بخرم. هیچ کس را هم ندارم تا از او پول قرض بگیرم.تو ای خدای مهربان تنها امید من هستی به من کمک کن…

کارمند اداره پست خیلی تحت تاثیر قرار گرفت و نامه را به سایر همکارانش نشان داد.نتیجه این شد که همه آنها جیب خود را جستجو کردند و هر کدام چند دلاری روی میز گذاشتند.در پایان ۹۶ دلار جمع شد و برای پیرزن فرستادند…

همه کارمندان اداره پست از اینکه توانسته بودند کار خوبی انجام دهند خوشحال بودند.عید به پایان رسید و چند روزی از این ماجرا گذشت.تا این که نامه دیگری از آن پیرزن به اداره پست رسیدکه روی آن نوشته شده بود: نامه ای به خدا !

همه کارمندان جمع شدند تا نامه را باز کرده و بخوانند. مضمون نامه چنین بود:خدای عزیزم. چگونه می توانم از کاری که برایم انجام دادی تشکر کنم . با لطف تو توانستم شامی عالی برای دوستانم مهیا کرده و روز خوبی را با هم بگذرانیم. من به آنها گفتم که چه هدیه خوبی برایم فرستادی…

البته چهار دلار آن کم بود که مطمئنم کارمندان اداره پست آن را برداشته اند …!!!

پاورقی : داستان زیر را برای من ایمیل زده بودند، من هم عینا مطلب را برای شما آوردم.

اينجا تهران است

توی ترافیک سردر گم خیابونهای تهران برای  کار روزانه حرکت می کردم که یکدفعه چندتا بچه آمدند جلو یکی گفت:از من یک فال بخرید ، ترا خدا بخرید . یکی دیگه اون زد کنار و گفت نه از من گل بخرید بدید به دوستون که خوشحال بشه یکی دیگه اومد و اون زد کنار و گفت آدامس می خری فال هم دارم دیگه چی می خوای ؟ بگو ! من نگاهی به دور و برم انداختم و دیدم فقط چندتا بچه هستند ولی انگار چند تا آدم بزرگ برای فروش کالاهای خودشون دارند به هم می پرند تا بتونند چیزی بفروشند. از هیچکدوم چیزی نخریدم فقط نگاه  کردم . کمی جلوتر که رفتم  به یک پارک رسیدم  .

 توی پارک چند تا دختر را دیدم که کاملا" چهره غمگین به ظاهر شاد و خیابونی که معلوم بود از خونه و خودشو زندگی فرار کرده ...

اندیشه پویا یک تبریک به دوستان و هموطنان مسیحی در ایران و نقاط دیگر جهان بدهکار بود،که به آنها صمیمانه تبریک میگوییم و آرزوی توفیق داریم.سال نو مسیحی مبارک باشد،امیدواریم در سال 2008 اتفاقات ناگوار کمتری رخ دهد!و سراسر شادی و موفقیت باشد.

یکسال دیگر هم گذشت و سالی جدید آمد

25 آبان 1386 تولدمان بود و تقریبا" از 15 آبان دوستان و همکارانی که نسبت به ما لطف داشتند هر کدام به نوبه خود و هر کدام به نحوی،برخی یک پیامک(sms)و برخی تماس و مراسم های غافلگیر کننده ...اظهار لطف و توجهشان را نسبت به من ابراز کردند.از همه بابت همه چیز ممنونم و تشکر می کنم.

امسال هم مثل سال پیش مراسم تولدمان خوب برگزار شد،البته ناگفته نماند که چند روزی را هم دست از کار کشیدیم و به خطه شمال کشور کوچ کردیم تا با کسب انرژی 38 سال باقیمانده(به صورت طبیعی و خواست خودم)را بگذرانیم به منفعت!